Healing Ervaringen

Lees deze healing ervaringen om een beeld te krijgen van een healing. Heb je vragen over deze healing ervaringen? Ik beantwoord ze graag!

De groeten van,

Erik
—

Janine

Ik ben een vrouw van 37 jaar, en heb in 2003 een ongeluk gehad in een rijdende vakantiebus. Deze nachtbus stond vanuit hoge snelheid ineens vol in de remmen. Ik stond in het gangpad en ben keihard het trapgat in gelanceerd. Het ging zo hard dat ik me nergens meer aan vast kon grijpen, en over de kop de kleine trap af schoot, en beneden op mn rug belandde.

De hardste klap kreeg ik op mijn rechterbovenbeen, bovenaan, aan de voorkant.

Er ontstond een enorme blauwe plek en een half jaar later zat er nog een deuk in mn been op die plek. Door de klap is de rechterhelft van mijn bekken verschoven en gedraaid.

In eerste instantie had ik nergens last van maar na twee weken kreeg ik zeurende pijn in mn onderrug. Die pijn werd van kwaad tot erger en al snel was mn hele ruggegraat zeer pijnlijk, en mn ribbenkast, en voelde mn bekken instabiel, en had ik zoveel pijn dat ik niet meer kon werken, niet meer kon zitten (heel kort), niet goed meer kon lopen, niet meer kon tillen, en heel veel bedrust nodig had.

Tien maanden na de val, mijn spieren en aanhechtingen deden inmiddels zo’n pijn en waren zo geirriteerd dat mn hele rug muurvast zat, stelde een orthomanueel arts de diagnose. Scheef bekken, scheve wervels, scheve ribben. Hij vertelde dat als door een klap je bekken ineens scheef staat, dat dan je heiligbeen ook scheef gaat staan, daarna je onderste wervel, daarna die erboven, enzovoort.

Tot dan toe hadden verschillende fysiotherapeuten verklaard dat er niets scheef stond aan of in mn rug. Het zouden spanningen zijn … maar van spanningen kon ik me niet voorstellen dat je er niet meer van kan zitten van de pijn, of tillen, of fietsen.

De orthomanuele behandelingen hebben ongeveer een jaar geduurd, en brachten wel iets aan verbetering met zich mee, maar lang niet genoeg.

Rugtraining jarenlang, en yoga heeft de pijn wel verlicht, maar ook niet opgelost.

Chinese geneeskunde, acupunctuur, orthomanuele behandelingen, craniosacraal therapie, aps therapie, fysiotherapie, massage, yoga, ontspanningsoefeningen, ik heb heel veel geprobeerd om de pijn te verlichten en de oorzaak van de pijn op te lossen.

Na vijf en een half jaar kwam ik via via bij Nanco terrecht, die een quantumtouch behandeling heeft gedaan.

Met quantumtouch wordt je skelet opnieuw ‘uitgelijnd’. De behandelaar brengt zijn energie op een hoge trillingsfrequentie, en brengt die frequentie over op de behandelde, en dat stimuleert het zelfgenezend vermogen van het lichaam.

Tijdens de behandeling, die zowel staand, zittend als liggend kan worden ondergaan, kwam ik in een toestand van diepe onstpanning, en maakte mijn lichaam, soms spontaan, bewegingen waarbij verschillende botten langzaam van stand veranderden.

Mijn rug bijvoorbeeld, maakte draaiende cirkelbewegingen, en heel langzaam voelde ik mijn onderrug en bekken veranderen van stand.

Voorheen kon ik alleen zitten met een holle rug, op de puntjes van mijn zitbotten. Ineens kon ik mn onderrug veel boller maken en zat ik heel anders, kon mn bekken veel verder kantelen, zat meer op het rechte stuk van mn zitbotten, en met een veel minder holle onderrug.

Dat was een spectaculaire verandering, zonder enige pijn bewerkstelligd.

De napijn was wel heel heftig, vooral in de eerste week na de behandeling. Mijn toch al geirriteerde spieren en aanhechtingen reageerden met heftige pijn op de veranderde stand.

Ik vond het niet vreemd, eigenlijk wel logisch, omdat ik dezelfde pijn ook had gekregen toen alles scheef was gaan staan.

Ik heb nu drie behandelingen gehad, in een half jaar tijd, omdat tussendoor mijn rug veel tijd nodig had om te wennen aan de veranderde stand. Het voelde voor mij het beste om eerst van een behandeling goed te herstellen en weer een beetje in balans te komen, voor ik een volgende behandeling zou ondergaan.

Bij elke behandeling traden verbeteringen op, en ik ben benieuwd of ik uiteindelijk weer helemaal hersteld zal zijn. Hopelijk zal ik weer kunnen werken want dat gaat nog steeds niet. Sinds een jaar doe ik wel vrijwilligerswerk op therapeutische basis.
—

Hallo Nanco,

Hierbij mijn reactie op de quantum touch behandeling die je mij tijdens een van de lesdagen op de opleiding medische basiskennis hebt gegeven.

Sinds deze behandeling heb ik het gevoel dat ik lichter loop, dit komt waarschijnlijk doordat er meer evenwicht gekomen is tussen de rechter en de linkerkant. Ik vind het geweldig dat je dit al na een behandeling van ongeveer 5 minuten kunt bereiken.

Ik wil je hiervoor nogmaals bedanken en hoop in de toekomst nog eens over je nieuwe ontwikkelingen te horen.

groetjes Therese.
—

Hoi Nanco,

na een poosje bezinking even een berichtje. Al vind ik het moeilijk om de juiste woorden op papier te krijgen. Weet je ik werk zo’n 25 jaar in het ziekenhuis, daar stil je pijn met pillen of bestraling en dingen waarvan we denken dat ze er niet horen snijden we weg. Ik ben daar behoorlijk door gevormd. Het tastbare en aanwijsbare en bewijsbare.

Ik merk dat ik het frustrerend vind, dat jij veel energie voelt en heupen scheef ziet staan die recht worden en dat ik dat niet voel en eigenlijk ook niet zie. Ik voel me daar ook al gauw schuldig over, bovendien zou ik heel graag resultaat hebben, helaas de praktijk is dat ik zo graag die linkerarm omhoog wilde hebben, dat ik hem blijkbaar geforceerd heb en nu meer last heb. Maar ik weet dat je., je behandeling vol liefde en toewijding doet en dat is voelbaar en vond ik prettig. Dus ik wil je daarvoor bedanken. I’t ga je goed.

Ellen
——————————————————————————————————–
hoi nanco,

het duurde even voordat ik mijn ervaring met quantum touch op kon schrijven.

ik kreeg een goede inleiding van hoe en wat er kon en ging gebeuren ( heb het nu over het kunnen vallen ed )
nanco vertelde mij dat de kans aanwezig was dat ik kon gaan vallen , ik dacht echt niet dat ik ga vallen , ik dacht dat echt .
ik was er zeker van dat dat niet zou gebeuren !
ik stond daar in de praktijkruimte , de ruimte is heel rustig en voelde mij ontspannen.
nanco kwam dicht achter mij staan en normaal gesproken mogen mensen niet zo dicht bij mij komen maar ik ken nanco , en hij geeft een vertrouwd gevoel, dus daarom had ik daar geen last van !
ik kan mij voorstellen dat een hoop mensen dit te intiem vinden en dat niet kunnen !

op het moment dat nanco ja zei kon ik 1 voor 1 mijn spieren los, laten armen , nek, buik, rug enz.. en ja hoor daar ging ik ik zakte door mijn benen op het moment dat ik mijn tenen los moest laten .nanco begeleide mij naar de grond , waar ik heel ontspannen op de grond werd begeleid.

ik ben normaal een drukke bezige bij die altijd gejaagd is en nu lag ik daar op de grond , ontspannen en niet bezig met de tijd en drukte .

het was zo een fijn gevoel dat ik niet eens kan zeggen of schrijven hoe dat voelde !

ik weet ook niet meer op te noemen wat er allemaal gebeurde , ik weet wel dat ik mij in jaren niet zo ontspannen heb gevoeld.
ik was in een soort roes , ik was niet in slaap maar wel in een fase van slaap / ontspanning en dat was zo fijn
toen ik bij nanco weg ging dacht ik ik moet dit gevoel ankeren , ik wil dit gevoel ook vaker maar dan thuis kunnen op roepen , ik weet nu inmiddels dat ik dat kan en dat is zo fijn.

ik heb het gevoel dat als je een paar dagen later pas merkt dat het invloed heeft op je dagelijks leven , ik ben meer ontspannen en kan nu makkelijker denken nu even en rust moment en dan weer verder .
ik heb sinds januari een nieuw huis , ik had half maart nog geen avond alleen ontspannen in de bank gezeten en dat omdat ik altijd aan het jagen was !
nu zit ik iedere avond even mijn moment te nemen in de bank , koffie en even rust !

heerlijk, ik heb het gevoel dat ik weer vat heb op de tijd en dat de onrust niet nodig is .
ik kan niet beschrijven wat het met mij heeft gedaan want woorden schieten te kort.
het is een fijn gevoel en ik ben zo blij dat nanco mij begeleid heeft.

Nanco heel erg bedankt, ik ben echt super happy.
—
Linda

Een hele intense ervaring. Mijn bekken stond scheef en ik stond met een been meer naar voren dan het andere. Het bijzondere was dat ik dat laatste zelf niet kon zien. Zo gewend als ik blijkbaar was aan die stand.

Nu sta ik recht zonder moeite en zonder dat iemand aan me heeft staan rukken of trekken!

Nanco is heel liefdevol, zorgzaam en professioneel! Een groot healer!
—
Marjolein

Via diverse kanalen had ik wel eens iets over QT gehoord maar nooit echt iets hierover gelezen. Het ervaren was voor mij eerst belangrijker haha. Zonder oordeel ben ik dus de sessie ingegaan.

Na uitleg van Nanco en reden toegelicht te hebben waarom ik een sessie QT wilde (vraag: ik adem soms onregelmatig en krijg dit op dit moment niet helder wat de reden is. Spanning? Geen idee). De QT sessie begon en ik merkte dat ik al wat ontspannender werd door de ademhalingsoefening. Naarmate de sessie vorderde voelde ik dat er meer gebeurde dan alleen ademhalen, oei ik ging dieper naar binnen in mijn gevoel/buikchakra en er emoties naar boven kwamen die ik niet kon omschrijven waarom ze kwamen. Toch voelde het oke en kon ik mij hieraan ‘overgeven’. Dit duurde echter wel even omdat ik me enigszins ongemakkelijk voelde en mezelf niet makkelijk laat ontspannen. Ik voelde dat mijn benen slapper werden en ik mijn knieen op slot zette, Nanco gaf aan dat het oke was om die ook te ontspannen. Hij zou achter me blijven staan om me evt op te vangen en begeleiden hierin. Doorademen en loslaten dacht ik en pffff het lukte!.

Wat ik niet wist dat de sessie, hoe kan ik het het best omschrijven…’intiemer’ was dan ik van te voren dacht. Er komt iemand heel dicht bij je en dan is het (voor mij) confronterender en kwetsbaarder om over te geven aan wat zich aan dient.

Het voelde even wat ongemakkelijk maar doordat Nanco op een heel professioneel en ontspannen manier het vertrouwen gaf tijdens de sessie was en volgens mij heel goed naar zijn intuitie luisterde was het oke voor mij.

Na de sessie hebben we nog nagepraat en was er gelegenheid voor mij om nog even te landen dmv op de grond te liggen en ontspannen. Weer voelde ik dat er nog wat emotie los kwam en dit kon ik laten komen. Wat de emotie is geweest weet ik nog steeds niet, maar dat hoeft ook niet naar mijn gevoel.

Na de sessie voelde ik me enorm ontspannen en ik heb echt veel veel minder last van mijn nek. Datgene wat de bedoeling was voor mij om tijdens de sessie aan te raken, heeft grote blijheid en resultaat gegeven. Dank je wel!

Marjolein
—

hallo Nanco

Jan Kees denkt elke dag aan watje hebt gezegd en gaat hij staan zoals jij zegt met de voeten, zakt hij door zijn knieën, dan gaat hij voorover staan

zodat zijn rug ontspannen is en dan gaat hij rechtop staan met zijn borstkas wijder makend door de ademhaling zodat hij meer ruimte voor zijn borst krijgt en dan kijkt hij omhoog alsof zijn hoofd omhoog getrokken word. Dat werkt heel positief het duurt al met al 1 minuut maar het werkt wel.Het geeft hem een algemeen prettig gevoel en het lijkt overdag ook te helpen. En hij is bezig zo’n kruk 2e hands te kopen!
Hij vond het een prettige ervaring om bij jou te zijn.

Groetjes namens Jan Kees, Linda
—
Anoniem

Met mijn stemmige begrafeniskleren nog aan bel ik aan bij nr. 4.

De deur gaat wijd open, en ik word welkom geheten door Nanco. Ik doe mijn jas uit en betreed Nanco’s praktijk, een oase van rust.

Dat kan ik goed gebruiken na zo’n emotionele ochtend. Nanco voelt dat kennelijk goed aan, en laat mij alleen met prachtige muziek terwijl hij thee voor ons haalt. Ik adem en ontspan.

Terwijl we jasmijn thee drinken, vertel ik Nanco over mijn pijn. Ik ben zes jaar geleden in een speeltuin van best hoog met mijn keel op een touw gevallen waarbij mijn nek heel akelig achterover is geklapt: een whiplash. Daar heb ik lang last van gehouden, en nog steeds heeft dat effect op mijn doen en laten. Ook ben ik ervan overtuigd dat ik sindsdien kwakkel. Anderhalf jaar geleden heb ik een zweepslag in mijn kuit gehad, en ruim een jaar geleden ben ik ineens geveld door een hernia onderin mijn rug. Ik krijg regelmatig uitvalsverschijnselen in mijn rechterhand en -vingers, en RSI-achtige klachten in mijn rechterarm en -schouder. Mijn nek en rug zitten soms ineens muurvast.

Nanco luistert beleefd maar stelt verder geen vragen. Hij laat me gewoon praten, lijkt ’t wel. Hier had hij ook helemaal niet naar gevraagd, besef ik me ineens. Ik ben gewoon uit mezelf gaan ratelen over alles wat ik mankeer. Als een kip zonder kop…

Ik stop prompt met praten, en ook dát laat Nanco heerlijk gebeuren. Samen drinken we thee in stilte. Ik geniet van de muziek.

Na een tijdje neemt Nanco het woord. Hij wil proberen uit te leggen wat hij vandaag met mij wil gaan doen. ‘Proberen’, benadrukt hij, omdat kennelijk geen enkele behandeling volgens een vast stramien verloopt.

Waar hij in ieder geval mee zal beginnen, is met het uitlijnen van mijn heupen. Zonder een goede basishouding heeft het volgens Nanco immers geen zin om met Quantum Touch aan de slag te gaan.

Hij zal zich dus eerst met mijn heupen bezig houden, en dat “duurt zolang als het duurt”. Duidelijk… Daarna zal hij me tussen een stoel en de muur laten staan, zodat ofwel de stoel ofwel hijzelf (en de muur) mij op kunnen vangen, mocht ik vallen. Dat lijkt mij sterk, denk ik nog.

Daarna zal hij nog een aantal grepen op mijn hoofd uitvoeren, vertelt Nanco, waarbij ik mag zeggen welke greep ik het eerste verkies. Ik vraag nog hoe ik dat in vredesnaam moet weten, maar Nanco antwoordt stellig dat ik dat dan heus wel zal weten.

Omdat het me op dit moment allemaal niet zoveel zegt, geef ik aan dat we misschien maar gewoon moeten beginnen.

Ik ga staan en blijk daarbij mijn ene voet automatisch wat naar buiten te willen zetten. Nanco ziet verder dat ik mijn ene schouder wat wegdraai. Nanco gaat aan de slag met het uitlijnen van mijn heupen. Ik probeer ondertussen aan niets te denken en mijn blik gefocust te houden op een kliko op de binnenplaats. Best moeilijk, want er steekt iets uit die kliko dat wapperend in de wind duidelijk los probeert te komen, hetgeen weer verhalen aanwakkert in mijn hoofd.

We veranderen van positie waarbij ik de beloofde stoel voor me krijg, en Nanco plaats neemt achter me. Hij vraagt me mijn ogen open te houden en me te ontspannen. Dat is alweer moeilijk, want nu ligt een hele serie boeken in mijn blikveld met zeer tot de verbeelding sprekende titels op de ruggen. Ik doe mijn ogen dus maar dicht en besluit gewoon maar toe te laten. Nanco ademt hoorbaar terwijl hij me zachtjes steeds ergens anders vasthoudt. Ik luister naar de muziek en naar de gefluisterde aanwijzingen van Nanco: “Laat die scheenbenen maar los, toe maar, los”. “Hoe dan?!?”, denk ik verwilderd. “Kaken ontspannen, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Maar mijn scheenbenen? Die zijn altijd gespannen. Bovendien moet ik er op staan van Nanco. Toch?” Nanco ademt verder, en ik concentreer me weer op de muziek. Daarmee lukt het goed om niet te denken.

Ineens voel ik mezelf heel erg misselijk worden. Ik weet niet meer waar Nanco’s handen zijn op dat moment. Ik begin te zweten en voel me fysiek onwel. Met mijn ogen nog steeds dicht, visualiseer ik de deur van deze praktijk. Het liefst zou ik hiervandaan willen vluchten. Ik benoem wat ik voel, en Nanco fluistert dat ik mag vluchten. “Vlucht maar, het is goed.”

Er komt een heerlijke rust over me heen. Dit voelt fijn! Er zijn, er mogen zijn. Heerlijk.

Terwijl ik me hierover verbaas, komt een heel diep verdriet over me heen. Verdriet als gevoel, zonder beelden van gebeurtenissen. Verdriet als kracht. Tranen stromen over mijn wangen en gaan me pas irriteren als ze kriebelend koud opdrogen in mijn hals. Ik veeg ze weg waardoor Nanco vermoedt dat ik me schaam. Dat is niet waar. Ik verwelkom het. Ook dit voelt goed. Ik merk dat ik eigenlijk geen idee heb waar Nanco ondertussen mee bezig is. Af en toe zit er een arm van mij hem in de weg, waardoor ik me weer bewust word van zijn bewegingen rond mijn lijf, maar verder heb ik het veels te druk met mezelf.

Ik heb inmiddels door dat die rust het streven is. Voor mij althans. Die rust komt steeds terug, maar word ook steeds weer ruw weggeduwd door een emotie die de bovenhand krijgt. Zo voel ik, net terwijl ik weer geniet van die staat van rust, uit het niets een soort wanhoop opborrelen. Maar zo wanhopig, dat er echt geen redden aan is. Normaal zie ik altijd een uitweg, de zonnige kant. Die is hier niet. Er is niets om naar uit te kijken, en het voelt naar. Heel naar. Weer die tranenvloed. En weer pas de irritatie als die tranen opdrogen in mijn hals.

Dat lucht op. Er is weer rust.

Ik wankel en Nanco vangt me op. Alsof hij het verwachtte. Snel sta ik weer op mijn eigen benen. De bedoeling was toch immers een goede basishouding? Daarom moesten mijn heupen toch worden uitgelijnd? Daarom moest ik toch zorgen dat ik mijn evenwicht goed blijf verdelen over mijn voeten? Toch? Maar ik wil mezelf niet meer groot houden. Letterlijk. Aarzelend leun ik weer een beetje tegen Nanco aan. Dat voelde net heel fijn. Nanco omarmt me en ik laat me gaan. Dit is wel heel ongebruikelijk. Ik hang in de armen van een lieve, maar toch echt vreemde man die zegt dat het goed gaat zo. Oh, dat denken. Ik wil niet meer denken. Ik leun en ben. Verder niets. Dit voelt zo goed.

Maar niet voor lang. Ik voel boosheid. Grenzeloze boosheid. Het soort dat mensen dieren maakt. Ik weet gelukkig inmiddels dat ook dit wel weer over zal gaan. Maar toch. Het doet zelfs pijn in mijn buik. Ik kom overeind en leun voorover op de stoel. Verdomme, wat gebeurt er toch allemaal? Weer wil ik het liefst vluchten. Dit lijkt in de verste verte niet op de Quantum Touch behandeling die iemand anders me ooit gaf toen ik geveld was door wat later een hernia bleek te zijn. De muziek is gestopt. Nu kan ik het niet meer aan. Die muziek had ik nodig. Ik zeg dat ik muziek wil, en Nanco aarzelt of ik op eigen benen kan staan. Natuurlijk kan ik dat, denk ik boos.

Er komt weer muziek. Ik ervaar alles nog steeds als heftig. Zelfs Nanco komt heftiger over. Hij zingt nu met de muziek mee als een indiaan. Pas als ik me niet meer verzet, is het hanteerbaar. Wordt het weer fijn. Dat moet ik onthouden!

Ik mag zitten op de stoel. Nanco schenkt een glas water voor me in. Ik heb inderdaad dorst. Het voelt alsof ik heel hard heb gewerkt. Ik sta zelf op om het glas terug te zetten op tafel. Lopen voelt lekker. Ik kan het nog. Gek, maar ik wist even echt niet meer of ik het nog zou kunnen. Wat irritant van me dat ik dat perse moet checken. Stop nou toch met denken!

Nanco laat me, zonder mij aan te raken, de drie verschillende hoofdgrepen nogmaals zien, en ik weet inderdaad direct heel goed welke ik het allerliefst wil. Wat grappig.

Mijn hoofd wordt omhelsd door Nanco’s handen en dat voelt heel fijn. Ik kan niet goed omschrijven wat er met me gebeurt, maar dat er iets gebeurt, is mij wel duidelijk. Wat jammer dat er kennelijk nog twee grepen moeten worden uitgevoerd. Het liefst zou ik Nanco inhuren om me nu nooit meer los te laten. Kennelijk kan Nanco mijn gedachten raden, want hij vraagt of ik vind dat hij me los moet laten. Nee!!!

Nanco houdt mijn hoofd nu op een andere manier vast. Alsof mijn schedel ronddraait in mijn hoofd. Ik begin te zweten en voel me weer misselijk worden. Ik concentreer me maar op dat wapperende lintje bij die kliko.

Pas bij de derde greep ervaar ik weer die rust. Het voelt goed. Het kliko-lintje probeert niet weg te komen, zie ik nu, maar is enkel aan het spelen met de wind. Er komen tranen uit mijn ogen, maar er is geen emotie. Er is niets. Ik ben gewoon. Heerlijk.

De sessie is afgelopen. Nanco vraagt of ik wil gaan liggen. Dat wil ik heel graag, maar ik zeg van niet. Ik wil mezelf namelijk herpakken. En tegelijkertijd ook weer niet. Ik wil niets. Wat wil ik eigenlijk? Ik weet het niet. En blijf dus zitten.

Gelukkig nodigt Nanco me niet uit om te praten. Hij gaat mediteren, en gunt mij de tijd om mijn woorden te vinden. Want die heb ik even niet.

Het voelt niet ongemakkelijk om stil te zijn. Het voelt als het enige juiste. Toch begin ik me na een tijdje af te vragen of er iets van mij wordt verwacht. Nanco glimlacht. Verwachtingsvol? Uitnodigend? Of gewoon lief?

Ik weet ’t allemaal niet meer. Deze ervaring gaat buiten mijn belevingswereld. Ik wil naar buiten. Ik wil wandelen.

Tot mijn schrik zie ik ineens op mijn horloge dat ik hier al twee uur ben! Was dat wel de bedoeling? Nanco glimlacht zijn lieve lach, en sluit weer tevreden z’n ogen. Ik zie dat het buiten regent dat het giet.

Ik begin te vertellen over wat er allemaal door me heen is gegaan, maar merk dat ik niet goed uit mijn woorden kom. Er was rust, en die rust kwam en ging. Die rust, dat was het streven. Al dat andere maakte het heftig. Nanco lijkt goed te begrijpen wat ik bedoel. Ik zelf begrijp het eigenlijk nog niet. Ik ga daarom over tot het praktische. Daar ben ik immers goed in. Ik vertel Nanco wat hij goed doet, wat hij beter zou kunnen doen. Ik bedank hem hartelijk. Wat was dit bijzonder. I

Nanco waarschuwt dat deze behandeling nog lang door kan werken. Hij is benieuwd hoe het voor mij zal verlopen, zegt hij.

We nemen afscheid. Ik stap de voordeur uit en vind het ontzettend jammer dat ik niet goed gekleed ben op dit weer. Koud en nat worden is nu niet goed voor mijn nek en rug. Ik stap dus in de auto en rij naar huis. Een uur lang alleen met mezelf, mijn gevoelens en alle woorden in mijn hoofd.

Dit was beslist een bijzondere ervaring!
—

Joke

Donderdag 11 maart ben ik bij Nanco geweest voor een quantum touch behandeling. Ik had er wel eens over gehoord, maar er geen ervaring mee.

Ik werd binnen geleid in een prettige lichte ruimte waar zachte muziek werd gedraaid en de thee al klaar stond. Nanco stelde mij op mijn gemak door iets over zichzelf en zijn werkwijze te vertellen. Dit alles deed hij op een rustige en duidelijke manier. Als ik een vraag had kon ik die stellen. .Ik had het gevoel dat er een open sfeer was ontstaan waarin van alles kon gebeuren en “laat het maar gebeuren “. Nanco begon met het geluid van een klankschaal. Leerde mij hoe ik het beste kon adem halen en de lucht weer te laten ontsnappen. Het gaf een bevijdend gevoel en mijn lichaam gaf zelf aan hoe het te werk moest gaan. Wat Nanco allemaal deed met zijn handen en stem weet ik niet, maar ik voelde wel de energie gaan. Mijn hoofd werd bv. erg warm en rood, mijn voeten werden ijskoud. De plaatsen waar hij zijn handen hield werden warm, het voelde prettig. Ook kreeg ik advies over mijn houding, waar ik zeker iets mee kan. Er was aandacht voor mij en er werd regelmatig gevraagd hoe ik mij voelde en of het goed was wat hij deed. Ik kon ook zelf aanwijzingen geven, zodat er iets van samenwerking ontstond. Er gebeurde niets dat ik niet wilde of zonder overleg. Dat was fijn voor mij, want ik houd niet van onverwachte dingen. Nanco werkte geconcentreerd en op de klant gericht. De tijd ging voor mijn gevoel snel. Mijn lichaam voelde na afloop goed en ontspannen aan. Jammer dat de klachten waarvoor ik was gekomen niet waren verdwenen. Ik weet eigenlijk niet wat ik had verwacht toen ik naar Nanco toe ging, maar ik heb het geheel wel als heel positief ervaren.

vr. groeten, Joke
—
Sessie Nanco, Quantum touch

Kaartje getrokken: een druppel in de oceaan

Gesprek over de liefde, mijn liefde voor een man die mijn zielsverwant is

Thema waar we mee gaan weken is: berusting

Hoe vind ik meer berusting, want dat is wat ik wil.

Uitlijnen:

Ik ga met voeten schouderbreedte staan. Nanco begint met heupen, link is hoger dan rechts. Ik voel de energie zijn werk doen, voel mezelf voor- en achteruit heen en weer bewegen. Heb de neiging het te stoppen, wat gebeurt er denk ik. Weer dat denken, luister niet naar je denken, maar laat gebeuren wat er gebeurt. Nanco zegt: je hielen zijn gespannen, laat los. En ja, daar ga ik, ik laat het gaan en voel mezelf door mijn knieën gaan, geen houvast meer. Ik neig naar links, Nanco houdt vast en stelt me gerust met de vraag welke kant wil je op. Ik ga met ondersteuning door Nanco op de vloer liggen. Voel me zwaar. Gedachten komen op; wat gebeurt er met me? Onzekerheid komt naar boven, maar het voelt vertrouwd, ik laat gebeuren wat er gebeurt. Ik heb het al die tijd heel erg koud. Krijg het nog kouder, ben aan het rillen van de kou. Vooral mijn handen voelen ijzig koud aan. Ondertussen focus zeg ik tegen mijzelf; ik wil berusting. Nanco helpt mij te focussen door vragen als: zeg je voor en achternaam en dat je berusting wilt. Inge Kuipers wil berusting. Nanco stelt met regelmaat vragen om te checken hoe het met is, dat stelt me gerust, maar haalt me ook steeds weer terug en maakt me bewust van mijn fysieke en emotionele lichaam.. wat voel ik? En wat doet het met me? Waar komt die kou vandaan, wat betekent het? Het voelt niet normaal. Nanco zegt; je voelt je in de kou staan. En dat is raak, inderdaad, mijn zielsverwant heeft me letterlijk in de kou gezet, door de deur van zijn hart dicht te gooien voor mij, in een periode dat ik het heel heel zwaar had en alles eraan moest doen om mezelf staande te houden en voor mijzelf te kunnen blijven zorgen en mijn kinderen. Beng, waarheid, confronterend en tegelijk bevrijdend. Dat is waarheid, hè fijn. Dat helpt me, te plaatsen.. Mag ik het ook aanvullen vraag ik. Ja, dat mag. Ik focus mij nu op berusting en voeg daar liefde aan toe. Ik wil berusting en liefde. Ik wil berusting en liefde..

Berusting,berusting, het wordt als een mantra voor me, ik doe erg mijn best daarop te focussen en niet af te dwalen.. Dan vraagt Nanco mij te gaan zitten op een stoel. Het voelt heel zwaar. Ik voel weerstand om omhoog te komen. Ik voel me zwaar en misselijk worden, vanaf mijn maag en hoger voelt het alsof ik alles eruit wil braken, voel ook boosheid.. Ik ga hier toch niet kotsen. Nanco geeft aan dat het oké is en dat als ik moet kotsen in welke (klank)schaal dat kan. Dat stelt me gerust en het laat me toe te voelen wat ik voel, en dat geeft ontspanning en vertrouwen en helpt me te voelen wat ik voel en daarmee wordt het minder heftig. Maar mijn maag is nog steeds ineen gekrompen.

Nanco daagt me uit; ‘je wilt toch meer openheid, zorg dat je zelf eerst meer open bent’. Ja, denk ik, je hebt gelijk, zo werkt het. ‘Maak ruimte met je ademhaling, adem in je bekken en maak ruimte in je hele lichaam. Voel je adem overal’. .. En dan wordt het minder benauwd, ik voel dat de ademhaling me helpt het lichter te maken. Ik voel dat ik aan het loslaten ben, maar wat weet ik niet precies. Nanco helpt mij door me voor te stellen dat ik een adelaar ben en vlieg door de lucht. Wauw dit helpt en visualiserend dat ik door de lucht vlieg, geeft me dat een gevoel van vrijheid en ruimte. En dan komt er vanuit de aarde een lichte, liefdevolle energie die mij vanuit mijn benen vult met liefdevolle energie en die zorgt voor ruimte in mijn buik, hart, longen, keel en hoofd.. Jemig wat is dit fijn. Dit geeft verlichting. Mijn hoofd gaat achterover, mijn keel gaat open, ik voel de ruimte die gecreerd wordt, maar ik voel daarbij ook onzekerheid, beetje angstig.. Maar het lukt me daar niet aan toe te geven en het te laten gebeuren.

Dan wordt mijn nek uitgelijnt. Ik krijg de keuze welke oefening van de drie ik het eerst wil. Mijn nek en schouders draaien allerlei kanten op, zonder dat ik daar invloed op heb. Alle gespannen spieren worden aangeraakt, het voelt bevrijdend en het geeft direct ruimte..

Dan krijg ik de oefening om in drie minuten alles op te schrijven wat in me opkomt, en dit is het resultaat:

Berusting, liefde, vrij leven zijn willen
Ohm mani padme hum, niet denken maar doen
Oké vrij vrij verbinden verbonden zijn en blijven
Leven in liefde gezondheid harmonie samen zijn
In geluk vrede lach blijdschap genieten groeien
Ontwikkelen er zijn voor elkaar steun begeleiden
Rusten samen Zoé en Maxime Max familie
Vrienden geliefden dierbaren anderen allen
Samen open samen open alles mag, het mag er zijn
Laat het toe laat het toe, wees niet bang, geef je over overgave
Leef het leven !
Leef beleef groei bloei bloem blaadje lach
Vreugde vergeef jezelf en elkaar, omarm

In de drie dagen na de behandeling voelde ik veel onrust, had het afwisselend heel erg koud en dan weer warm. Ik was ook erg moe, wilde het liefst de hele dag slapen en wegkruipen onder een deken. Voelde frustratie, depressie, onmacht.. kon niet genieten, was ook misselijk en het was chaos in mijn hoofd, wat ik anders niet heb. Het leek een vorm van catharsis..

Na drie dagen werd het rustiger, en voelde ik mij weer langzaam tot mezelf komen. Ik voel me geschoond, geheeld.. Er kwam steeds meer een gevoel van berusting in mij en ruimte, ik voel me ruimer en daarbij voel ik liefde. Soms voel ik letterlijk liefdesenergie naar binnen stromen. Acceptatie, vertrouwen en dankbaarheid. Dichter bij mezelf. Meer geaard en toch lichter.. Nu 2 weken later heb ik het idee dat het nog steeds doorwerkt..

Met dank,

Inge
—
Na eerst gezellig kennis gemaakt te hebben onder een stralende voorjaarszon zijn wij begonnen in Nanco zijn praktijk.

Nanco liet me goed aankomen in zijn praktijkruimte. We zijn begonnen met wat oefeningen voor houding en ademhaling. Altijd weer erg goed om je daar bewust van te worden. Ook enkele praktische tips m.b.t. voetenstand ga ik zeker gebruiken.

Hierna kwam de Quantum Touch behandeling.

Nanco constateerde een verschil in heuphoogte van 2 cm. Mijn rechterheup was 2 cm hoger dan links.

Nanco begon de oefening door achter mij te gaan staan. Veiligheid stond steeds voorop. Door op de nieuwe manier te gaan staan kreeg ik erg zware benen op een gegeven moment. Het voelde alsof ik bijna door mijn benen ging. Ik wilde hier niet aan toegeven. Het gevoel veranderde in een vibrerende beweging in mijn rug. Ik was mij er van bewust dat hier nu iets bijzonders plaatsvond. Na een tijdje kreeg ik vermoeide bovenbenen en ben ik gaan zitten. Even lekker bijkomen met een glaasje water.

En toen maar weer eens meten. Hoe groot zou het verschil tussen de heupen nu zijn.

Het verschil was verbluffend, 0 cm !!

Ik ben erg onder de indruk.

Nanco, enorm bedankt.

Hartelijke groet,

Jeroen van Steen

Terug naar De Healing Cursus
Terug naar Healing